“Managementvalkuilen” vormt een boeiend thema. Topmanagement vind ik op zichzelf al een van de meest interessante onderwerpen maar in combinatie met valkuilen helemaal. Hoe gemakkelijk moet dat vak vroeger zijn geweest toen je als hoogste   baas nog gewoon de baas was (positiemacht). Daarnaast was je een van de slimste (want jij was wél lang naar school geweest), en je had als enige het overzicht en de stuurinformatie van het bedrijf dus eh… Men moest gewoon wel naar je luisteren. Zo gemakkelijk als het vroeger was, zo complex is het tegenwoordig. Positiemacht is niet langer legitiem, iedereen is naar school geweest en veel – zo niet alle – informatie is inmiddels op internet 24/7 vindbaar… Om onze topmanagers wat te steunen, deze blog;))

Patrick Lencioni schrijft prachtig over onderwerpen als: (top)management, effectieve teams, en employee engagement. Hij weet deze complexe onderwerpen in een roman vorm (fictie) zeer leesbaar en met humor te beschrijven. Zijn inzichten zijn uiteindelijk vlijmscherp. In het boek “De 5 valkuilen voor managers”, beschrijft hij 5 valkuilen waar je als CEO’s gemakkelijk in kunt trappen. Voor mij allemaal stuk voor stuk hele herkenbare dilemma’s.

Overkoepelend concludeert hij dat die 5 valkuilen zelf niet de reden zijn dat veel topmanagers fouten maken. De Meta-valkuil is juist dat veel CEO’s hun gevoeligheid voor deze valkuilen niet expliciteren. Alleen door je zwaktes in je team te openbaren en op tafel te leggen, kun je de steun van je omgeving genereren om uit de gevarenzones te blijven. Het problematische daarvan is dat het nodige zelfonderzoek nodig is om je eigen valkuilen boven water te krijgen. En veel mensen in zo’n positie vinden zelfonderzoek of persoonlijke ontwikkeling nu eenmaal ‘soft”. Liever behouden ze de lange termijnpijn van slechte prestaties dan de korte termijnpijn van het zelfonderzoek te ondergaan. Hier raakt Lencioni voor mij de kern. Ergens las ik ooit: het geheim van meesterschap is harder werken aan jezelf dan aan de klant cq organisatie.

Valkuilen en talent

Zoals de Katholieken ooit hun kapitale zondes beschreven als regels die bij overtreding rechtstreeks naar het vagevuur zouden voeren, zo heeft Lencioni hele concrete valkuilen beschreven. Goed management gaat erover om deze zeer menselijke verleidingen te weerstaan. Ik geeft er twee expliciet weer:

De 2e valkuil is het verlangen om populair te willen zijn. Dit maakt dat je – hoewel je om je heen ziet dat managementteamleden niet goed functioneren – liever een oogje dichtknijpt. Maar deze collega’s zijn natuurlijk geen vrienden of hulpgroep. Ze zijn mensen die zijn aangesteld om doelen te bereiken en als ze die doelen niet behalen, is het jouw taak als CEO ze daarop te wijzen. Ze te helpen, maar   ook om ze bij herhaling te laten gaan. De 4e valkuil is het verlangen naar harmonie. Dit bestaat in de praktijk uit het onderbenutten van de beste informatiebron die je hebt, namelijk die van de mensen net onder je (managers). Je vermijdt de echte discussies waar mogelijk emoties op tafel komen. Kabbelende, lusteloze en saaie vergaderingen zijn wel lekker veilig. Maar leveren zeker niet de beste inzichten en besluiten op. Goed zakelijk kunnen debatteren is heel veel waard. De grens daarvan hoort te liggen bij het persoonlijk beschadigen van teamleden.

Vanuit de (StrengthsFinder®) talenten gezien, zijn beide valkuilen opgebouwd uit gedrag dat past bij het talent Harmony dat niet op zijn positieve en succesvolle contributiekant wordt ingezet. Ook het 1e, 3e en 5e valkuil kan ik direct aan niet goed ingezette talenten relateren: Significance, Analytical/ Deliberative en Relator. Het zou interessant zijn als managementschrijvers zoals Lencioni eens wat meer kijken naar de StrengthsFinder talenten en wat die voor menselijk (management) gedrag betekenen.

 

 

 

 

 

Gratis e-book over jouw talenten

Laat je e-mailadres achter en krijg het gratis e-book over al jouw 34 talenten. En regelmatig een nieuwsbrief over Talent als kracht.

Dank je wel. Je e-book komt er aan.

Pin It on Pinterest

Share This